Narwiańska zdrada vel. Wrażeń Ci było za mało?!

Swego czasu umówiliśmy się na jakieś rybki. Co gdzie kiedy i jak? Wszystko miało zostać jeszcze ustalone. Po wieczornej naradzie padło na Narew, w okolicy Janówka. Przewodnik i logistyk Michał wytyczył trasę wycieczki a także sprawdził najlepszy dojazd. Umówiliśmy się rankiem, po godzinie 8 na Zachodnim.  Od rana pogoda dopisywała, nie padało ;) Po przemiłej podróży i możliwości zobaczenia skrupulatnych kanarów tajniaków, ze stacji udaliśmy się w stronę sklepu.
Po zakupach i małym zamotaniu się we wsi, dotarliśmy na wał. Naszym oczom ukazała się Narew. Ku naszemu zdziwieniu, nie ukazały się główki...Pierwszy przystanek naszej trasy okazał się kompletnie zalany. Także łowiliśmy z brzegu.

Krótki rekonesans pozwolił nam znaleźć prawie pełne opakowanie zanęty, koszyczek i białe robaczki. Połowiliśmy trochę i Michałowi wpadł Jaziu, po krótkim czasie nieco większy zameldował się na moim kiju. Po obłowieniu plaży udaliśmy się wałem w stronę zapory.

Po kilku km, okazało się ze wszystko przy wale jest zalane. Podmokłe łąki i bagna pozbawiły nas kilku kolejnych miejscówek na ryby.

Bezskutecznie połowiliśmy w paru miejscach przy małej skarpie, obleganej przez wędkarzy wyposażonych w grube zony i namioty. Naszym oczom, ukazało się starorzecze, a po jego drugiej stronie ''zielona łączka", piaskowy brzeg. Idealne miejsce na nocleg. A że otaczało je bagno wędkarzy tam nie uświadczyliśmy. Docelowy cypelek, oaza na środku bagien, okazała się niezwykle niedostępna... naniesione na mapę bagna, w rzeczywistości były o wiele większe przez wysoki poziom wody. Nie było sensu ich obchodzić, zresztą mogło by to się okazać niemożliwe.

Skoro Amazonka, to i może jakieś piranie się trafią, niestety pusto ;) Grymas na mojej twarzy  wynika głównie z masakrycznej ilości insektów. Jakoby za mało było przyjemności, okazało się że niezlany teren to jedno wielkie błoto. Brodząc w błocie, starliśmy się dotrzeć do naszej oazy. Droga najeżona ślimakami i tropami zwierząt przewiodła nas do wyznaczonego miejsca. Było podłe i mokre. Nie zdążyliśmy  jeszcze ustalić, jaka śmierć czeka Michała za to że nas tutaj przywlókł a zaczął padać deszcz. Krótki i intensywny, i tak na zmianę ze słońcem. Potem burza, grad i takie inne kaprysy pogody.

Nawet po rozstawieniu głównego zadaszenia pogoda starała się nam uprzykrzyć życie i zaczęło nas podmywać ;) woda zwyczajnie nie nadążała wsiąkać w glebę. Toteż trzeba było poczynić pewne zabiegi hydrotechniczne. 

Chyba na szczęście nasze odwodnienie nie było konieczne, bo później już nie padało. No może z raz.

Sławek żywcował do nocy, niestety bezskutecznie. W ciągu dnia Michał złapał drugiego Jazia.
Wietnam dawał się we znaki, jak nie komary to meszki. I tak na zmianę. wysmarowani byliśmy Repelkiem 55%, OFF'em a także olejkiem waniliowym. Pomimo takiego zabezpieczenia komary żarły. Nocą podobnie. Sławek i Michał zaopatrzeni w moskitiery również cierpieli z powodu przedostających się jakimś cudem doń komarów. Ja schowałem głowę w śpiwór i doświadczałem tego samego. Sławek wstał po 4 i zaczął łowić, ja dołączyłem do niego przed 6. A Chloru spał.
Na spinningu Sławka zawiesił się mały boleń, po jakimś czasie zawitał także i do mnie.

Po śniadaniu kontynuowaliśmy łowienie. Przebudzony Michał jęknął żeby go obudzić jak będziemy szli do domu. Ale że jak to? Zbagatelizowaliśmy to i łowiliśmy dalej. Gdy drań wstał, wcale nie łowił. Plan zakładał że wracając obłowimy jeszcze parę miejsc. Koło 12 zwinęliśmy se z podłego cepelka. Po kilku rzutach w drodze powrotnej Michał złapał okonia. U nas pusto. Snuliśmy plany gdzie idziemy gdy Judasz nagle oznajmił że on nie ma już wody i by się przespał, że wraca do domu. Wyszydzony i zbesztany poszedł na pociąg. Połowiliśmy jeszcze trochę przy przepompowni, i nad Narwią gdzie Sławek wyjął okonka. Powrót przebieg bez zakłóceń.

Ps. Mówiłem im żeby jechać nad Wkrę ;)

Jaziowa fotorelacja

Z braku czasu, wrzucam tylko fotki z majowej wyprawy na jazie.

Po drodze czaiło się na nas mnóstwo węży, wliczając w to bardzo bojową żmije zygzakowatą. Jako że woda wysoka, trudno było przejście na łowisko suchą stopą. Resztę opowiedzą zdjęcia.

 

Wszystkie jazie wymiarowe, legalnie połapane. Dwa Sławkowe na spławik i jeden mój na spinning.  A Grzymek prowadził, także nie łowił zbytnio ;)

Narwiański rekonesans

Gdzie kończy się Wkra, gdzie zaczyna się Narew tam zaczynają się ryby. Przynajmiej przy tych warunkach hydrometeo jakie mamy obecnie. W skrócie, sucho jest. Wkra czyściutka, cieszy oko niestety strasznie płytko. Ale do rzeczy....

Spacer zaczęliśmy w Pomiechówku, zaopatrzyliśmy się w lokalnym w sklepie w napoje chłodzące i ruszyliśmy nad rzekę. Szybka decyzja, którym brzegiem idziemy? Rzut kapslem zdecydował -prawym.
Mijamy malownicze miejscówki wędkarskie. Po drodze Sławek wypatrzył 2 klenie w jakże przeźroczystej wodzie w porównaniu do tej wiślanej.

 Lekko podjarani zaczęliśmy obławiać okolicę, niestety 0. Chwile później miejscowy studzi nasze zapędy mówiąc ze przy takiej wodzie nic nie złapiemy. Jak się później okazało miał rację.

Po jakimś czasie sami doszliśmy do tego co nam powiedział lokals. Kierowaliśmy się w stronę Narwi, obławiając co jakiś czas jakieś głębsze miejsca. Do pierwszego celu, czyli ujścia doszliśmy koło godziny osiemnastej, zahaczając po drodze o ślub, zawody w myciu quada w rzece a także psa śledzącego plecaki.
 Upragnione ujście okazało się piaskową mielizną, bez jakich kolwiek szans na udany połów.

Lekko niepocieszeni skierowaliśmy się w stronę Modlina, by znaleźć miejsce na wędkowanie i nocleg.
Sławek wywęszył coś w zaroślach, gdyż brzeg był zbliżony do wiślanego.

Na grunt ( w tym przypadku ciężarki przelotowe + czerwony robak) złowiliśmy tylko glony/trawsko którego było mnogo. Wielokrotne oszukane brania skłoniły nas do zwinięcia zestawów.
Miejsce noclegu? Urokliwe zarośnięte wyniesienie między rzeką a błockiem, zapewne bagnem gdy woda jest wyższa. Klimatu dodawały wszechobecne szerszenie. Po kolacji udaliśmy sie na spoczynek by zgodnie z planem wstać o 6 rano i pospiningować.
Ja wstałem, drań oczywiście nie. Herbatka i baton postawiły mnie na nogi, wiedziałem że wczesna pora sprzyja wędkowaniu więc po 7 złowiłem okonka. Drań obudził się z zawiści i również zaczął łowić.
Dzień zapowiadał się ciepły i słoneczny, w akompaniamencie radia łowiliśmy jedliśmy i ogólnie krzątaliśmy się po obozowisku do 10 rano. A noo zapomniałem, okolica bardzo urodzajna w mięte, jeżyny, konopie, i chmiel. Nawet obozowisko pachniało miętą, pewnie dla tego że rozdeptaliśmy jej sporo zakładając obóz..
Żeby nie było że niszczymy i marnujemy - mięte tez zaparzyłem w nieco pedalskim kubeczku.

 Idąc wzdłuż Narwi krajobraz ostro się zmieniał, z łęgów przeszliśmy na laki i pola, a łagodny brzeg zmienił się w skarpę.

Tu Sławek złowił coś na cykadę, coś fajnego... jedna spięło się. Uciekło.  Idąc dalej doszliśmy do skraju łąki, na dole skarpy siedział miły wędkarz udzielając nam stosownych rad na temat łowienia w tym miejscu. Sprawdziły się :) Ja złowiłem tu 3 duże okonie, Sławek 1.

 

 

 Po obiedzie, połowiliśmy jeszcze trochę i udaliśmy się na pociąg do Modlina. Cóż... trasa nie była opracowana więc łażąc łąkami, wpakowaliśmy się w bagna. Na szczęście jest susza i dało się je pokonać bez większych kłopotów. Idąc na przełaj trafiliśmy komuś do ogródka. Uprzejma pani pozwoliła nam przejść. Pociąg już oczekiwał na nas na stacji. Czy zdarzymy kupić bilet? ...Jak kocha to poczeka.
Poczekał  :)

Miejskie połowy.

A się wybraliśmy z Jackiem na rybki. Właściwie, to jechałem na samotne łowienie, ale coś mnie po drodze podkusiło, by zadzwonić do drania. Jackowy początkowo próbował się wykręcić dopiero co nastawionym praniem, sprawami na mieście - ogólnie "dykty ciężkie - obijają się".  Typowe. Po dłuższych jednak namowach dał się skusić Poleźliśmy zatem połowić w okolice Mostu Poniatowskiego.

 Aura miła, przechadzające się dziewczęta również - całkiem miła odmiana. ; ) W tak zwanym miedzy czasie zadzwoniłem również do Slotha, bo a nuż  i On będzie chciał połowić. Sloth  uznał, że w mieście nie ma ryb i on nie jedzie. Wyzwałem go więc, tak jak to umiem tylko ja,  i następnie zmontowałem wędkę. Nie "znałem" wody, więc początkowo nie ufnie rzucałem woblerami  - szkoda byłoby stracić. Na płyciźnie, obok siedzącej zakochanej pary, grasował jakiś drapieżnik. Nie za bardzo potrafiłem ocenić któż to. Myślałem, że to  młody szczupak, ale jak się później okazało "zbirem" był okoń.  Wziął mi prawie pod nogami.

Jacek przejął wędzisko i skwapliwe obrzucał interesującego go rejony. Nie miał jednak szczęścia do ryb. Po jakimś czasie oddał mi wędkę i poszedł załatwić swoją sprawę na mieście. Ja zaś rzucałem nadal na płyciźnie, gdyż przyuważyłem grasującego tam klenia, ale nie dał się skusić. Tymczasem nieco dalej za krzakami bujnej łoziny "coś" grasowało. Wyskoczyło ponad wodę, ale nie dostrzegłem w porę co to było. Poczłapałem zatem z wędziskiem i zasadziwszy się za krzakiem, począłem obrzucać rejon. Po trzech rzutach poczułem uderzenie i wyholowałem - Jazia - 26 cm.

Akuratnie przyszedł Jacek, więc przejął wędkę i dalej luźno sobie łowił.

Niestety nie udało mu się nic złowić. Może innym razem. Wypad choć krótki, okazał się bardzo przyjemny - trza będzie częściej uskuteczniać miejskie akcje ;D

P.S.  Ja niczego nie porzucam, nie zdradzam, nie zawieszam ; )  Opisywać zwyczajnie będę tylko wspólne wypady i akcje ; )  Pozdrawiam.

Camp C.H.U.J.N.I.A.

Dnia 04 maja roku Pańskiego 2012 udałem się ze Sławkiem nad zacną Vistulę, celem sprawdzenia dobrostanu naszej ichtiofauny. Spotkanie dość spontaniczne, zgadaliśmy się chyba nawet tego samego dnia rano. Jako że karty mamy opłacone wypada sprawdzić na co idą nasze składki. Spotkaliśmy się późnym popołudniem, dzień był dość duszny, temperatura około 25*C?. W powietrzu wisiała burza.
Z wału ruszyliśmy w stronę rzeki, od dłuższej chwili już kropiło a wiat powoli się wzmagał. Ja przywdziałem holendra, Sławek dzielnie przyjmował deszcz na polar. Zauroczeni przecudowną pogodą wymienialiśmy poglądy na temat teorii-Co za niemiec sabotuję pogodę.
Po dotarciu na główkę spotkaliśmy 1 wędkarza,  powiedział że marnie i rozminął się z nami idąc w swoja stronę. Zdjąłem poncho i zrobiłem prowizoryczną kryjówkę na plecaki i resztę stafu. podczas gdy ja montowałem schron Łajdak uciekł z wędka nad wodę-oczywiście zostawiając swoje graty na deszczu.
Pochowanie wszystkiego zajęło mi kilka chwil, zabrałem się za składanie wędki, deszcz przybierał na sile.
Prowizorka okazała swoje słabe strony, na ponchu zaczęła się zbierać wodę a wiatr zawiewał deszcz na rzeczy.
Tak więc tu dobra rada, żeby nie robić na odwal się bo deszcz wcale nie musi być przelotny -jak myśleliśmy.
Cały czas pada, aż odechciało się łowienia, stałem pod drzewami powijając piwko. Slaqu powrócił lekko nasiąknięty i oznajmił że też mu się to nie podoba. Zabraliśmy się za budowę schronienia tym razem dla nas. leżące drzewo utworzyło fajną ławeczkę, którą postanowiliśmy zadaszyć. Szło to opornie bo nikomu nie chało się w deszczu łazić po gałęziach i wiązać sznurków. Koncepcja była dobra, słabiej z wykonaniem. Prezes stwierdził ze trzeba poprawić i zabrał się za usprawnienie naszego obozu. Stwierdziliśmy że ogólnie to chu....i stąd taka nazwa. Późnym wieczorem deszcz ustał. Sławek zabrał się na główkę z gruntem a ja zaciąłem szykować sobie spanie na plaży-gdyż ja muszę mieć wygodnie :) . Wygodnictwo miało swoją cenę, za nie stanie przy wędkach zapłaciłem brakiem ryb. A dziad wyjął 2 fajne sumiki-bo czatował przy wędce.

Sumy jak to sumy, zjawiają się między 23 a 1.Ja poszedłem spać a wiślanym dziad leżał na kamieniach. Ponoć wyjął jeszcze w nocy jakiegoś krąpia. Budzik nastawiłem na 4.30 Wstałem... po czym zasnąłem, następnie obudził mnie jakiś rowerzysta, a na koniec o 5 Sławek. Ruszyłem się, zrobiłem sobie zupkę i ruszyłem spiningować.Ale zaraz? Ktoś chyba jednak nie wyspał się na kamieniach i wbił mi się do leża. No proszę...

 

Gdy on spał ja nadrabiałem braki w łowieniu, niestety nic nie wpadło. Po jego przebudzeniu  zjedliśmy śniadanie w naszym Camp C.H.U.J.N.I.A.i zabraliśmy się za poważne wędkowanie.

Rzucałem bez skutecznie, nic nie złapałem. Sławek wstał i również spokój na haczyku.

Dopiero później coś zaczęło się dziać. Najpierw wpadła mój kleń,następnie Sławkowy  mały boleń.

 

Coś już zaczęło się dziać, dość niespodziewane na duża blachę obrotowa własnego malowania wpadł mi pokaźny szczupaczek. Niestety po wyjęciu go z wody wypiął się z haka. próbowałem go jeszcze złapać wodując wędkę w Wiśle i obijając się troszkę o kamienia ale bestia uciekła. Kolejna lekcja-> PODBIERAK. Sławek w tym czasie polował gdzieś obok na bolenia, który grał mu na nosie od 2 dni.

Znowu spokój, nic nie bierze. Podejmujemy decyzję o zwijaniu się, aż tu nagle na odchodne szczupak, w tym samym miejscu, w którym poprzednio miałem go Ja. Tego udało się podebrać.

Zaczęło robić się upalnie, w słońcu było nawet nieprzyjemnie gorąco. Spiekliśmy sobie karki i wróciliśmy do domów koło 15. Wypad ogólnie na plus, chociaż szkoda że szczupak mi zwiał ;)

 Aha.. jeszcze jedno ogłoszenie parafialne. Sławek zdradza nas tworząc prywatnego 1 osobowego bloga. Ale mówi że nie zawiesza działalności, tylko ją ogranicza więc jeszcze pewnie coś skrobnie ;)

Wiślane rybki

Zaproponowałem Slaqowi wypad na bunkier, co by odwiedzić stary beton, komara i inne takie w reconowym towarzystwie. W odpowiedzi otrzymałem zapytanie ...a może ryby?! propozycja wydawała się nader interesująca :)

Cel wyprawy: SUMY i coś na spining

Przewidywani uczestnicy: Ja, Slaqu i Grzymek (który niestety nie dotarł ze względu na robotę)

Spotkaliśmy się przy Wale Miedzeszyńskim po 20 więc przeprawa nad rzekę przebiegała w ciemniościach. Jako że nasza Wisełka lubi płatać psikusy i kształtować z fantazją tereny jej przyległe ścieżka wybrana by ''dojść suchą stopą'' została zalana. Po chwili namysłu co z tym fantem zrobić Sławek wyciągnął Grzymkowego GPS'a i wciśnął funkcje MELDUJ. Nagle zjawiła się młodzież z telefonem w ręku i poprowadziła nas swoim obejściem, po przekroczeniu wiślanej odnogi? udaliśmy się w swoją stronę. Dojście na miejscówkę było dość utrudnione więc powinna być ona wolna -tak też było. Rozstawiliśmy gruntówki i oczekiwaliśmy na sumy. Na początku mialem sporo brań jednak połowa z nich to nietoperze zahaczające o wędkę. pierwszy sum należał do Sławka i wpadł koo 12. Zrobiliśmy sobie 2h przerwę na kolacje.

Z przyjemnego wylegiwania wyrwał mnie mój sum :) koło godziny 3?

Chwilę później Sławek wyciągnął drugiego

O świcie zaczęliśmy spiningować, ja nie złapałem nic.... za to drań wyciągnął bolenia 56cm

Później przemieściliśmy się na inną główkę-niestety efektów brak. Po 8 zwinęliśmy się w stronę autobusu

Wędki

Tu pojawią się informacje na temat połowu ryb.