Sok z brzozy

Wiosna pełną gębą, a zimy...no cóż, uznajmy że praktycznie jej nie było.
W tym roku, jak i w poprzednim, z początkiem marca wykonaliśmy odwierty próbne.
Po zaobserwowaniu obecności odpowiedniej ilości soku można było przystąpić do zbiorów.

Yyyy, tak akurat nie było innego wolnego pojemnika ;)

Dla niewtajemniczonych, zacznę od początku. Gdy zima chyli się ku upadkowi, dni stają się co raz cieplejsze i dłuższe, drzewa zaczynają tętnić życiem. Drzewo, które interesuje nas najbardziej to swojska brzózka. Dokładniej Brzoza brodawkowata, Betula pendula (chociaż w grę wchodzą też inne, na pewno brzoza omszona). Wczesna wiosną gdy drzewo, budzi się do życia, nim jeszcze wypuści liście, wypełnia się życiodajnym sokiem, tzw. oskołą. Bez szkody dla drzewa możemy brzózce podebrać parę litrów tego sezonowego specjału. Sok ma właściwości prozdrowotne,
i pozyskiwany był od setek lat jako swego rodzaju lekarstwo.
Po szczegółowe informacje odsyłam do literatury fachowej.
Sok z brzozy można pozyskiwać poprzez nacinanie pnia pod pewnym kątem, wierceniu otworu w jego pniu lub poprzez łamanie jakiejś niskiej gałęzi. Pierwszego sposobu raczej nie polecam, nawet chyba nie dla tego że jest jakiś szkodliwy-bo podobno taka rana na drzewie goi się szybko, gdyż dobry kontakt z powietrzem, przyspiesza gojenie się rany. Nie zapomnijmy że brzoza jest gatunkiem pionierskim, także to wytrzymały skur...czybyk. Nie polecam bo po co takie blizny na drzewie zostawiać, komu to potrzebne?
Sposób drugi, no od biedy można tam złamać gałązkę i podwieści do niej butelkę czy inny pojemnik, ale to rzuca się w oczy. Ostatnia podstawowa metoda, polegająca na zrobieniu odwiertu w pniu wydaje się mało inwazyjna i do tego mało rzucająca się w oczy. Dziurę robimy niewielką, przykładowo średnicy standardowej słomki. Odwiertu z powodzeniem możemy dokonać ręcznym świdrem/drylem. Drewno nie jest jakieś twarde więc nie potrzeba do tego wiertarki. I dalej już wedle uznania, wsadzamy coś po czym sok będzie skapywał do naczynia, lub wprowadzany do otworu rurkę, i kierujemy sok już bezpośrednio do zbiornika.

Jeśli mamy pewność, że nikt nam nie zrobi psikusa i nie zabierze soku, albo nie będzie zaciekawiony pałętał się po okolicy, to butelek nie trzeba tak ukrywać. Generalnie wypadało by osłonić
je od promieni słońca. Jak to smakuje? No trochę jak woda, niekiedy słodkawa, niekiedy bez smaku. Przeźroczysta lub lekko przyżółcona. Sok brzozowy z powodzeniem możne nam zastąpić wodę na wszelakich wiosennych wypadach. Po co dźwigać skoro na miejscu wystarczywszy odpalić źródełko ;)? Miejmy godność człowieka i szanujmy brzózki. Nie doimy młodocianych osobników,
a po zbieraniu soku, brzózkę korkujemy starannie wystruganym kołkiem!

Smacznego i powodzenia-bo sezon trwa.

Narwiańska zdrada vel. Wrażeń Ci było za mało?!

Swego czasu umówiliśmy się na jakieś rybki. Co gdzie kiedy i jak? Wszystko miało zostać jeszcze ustalone. Po wieczornej naradzie padło na Narew, w okolicy Janówka. Przewodnik i logistyk Michał wytyczył trasę wycieczki a także sprawdził najlepszy dojazd. Umówiliśmy się rankiem, po godzinie 8 na Zachodnim.  Od rana pogoda dopisywała, nie padało ;) Po przemiłej podróży i możliwości zobaczenia skrupulatnych kanarów tajniaków, ze stacji udaliśmy się w stronę sklepu.
Po zakupach i małym zamotaniu się we wsi, dotarliśmy na wał. Naszym oczom ukazała się Narew. Ku naszemu zdziwieniu, nie ukazały się główki...Pierwszy przystanek naszej trasy okazał się kompletnie zalany. Także łowiliśmy z brzegu.

Krótki rekonesans pozwolił nam znaleźć prawie pełne opakowanie zanęty, koszyczek i białe robaczki. Połowiliśmy trochę i Michałowi wpadł Jaziu, po krótkim czasie nieco większy zameldował się na moim kiju. Po obłowieniu plaży udaliśmy się wałem w stronę zapory.

Po kilku km, okazało się ze wszystko przy wale jest zalane. Podmokłe łąki i bagna pozbawiły nas kilku kolejnych miejscówek na ryby.

Bezskutecznie połowiliśmy w paru miejscach przy małej skarpie, obleganej przez wędkarzy wyposażonych w grube zony i namioty. Naszym oczom, ukazało się starorzecze, a po jego drugiej stronie ''zielona łączka", piaskowy brzeg. Idealne miejsce na nocleg. A że otaczało je bagno wędkarzy tam nie uświadczyliśmy. Docelowy cypelek, oaza na środku bagien, okazała się niezwykle niedostępna... naniesione na mapę bagna, w rzeczywistości były o wiele większe przez wysoki poziom wody. Nie było sensu ich obchodzić, zresztą mogło by to się okazać niemożliwe.

Skoro Amazonka, to i może jakieś piranie się trafią, niestety pusto ;) Grymas na mojej twarzy  wynika głównie z masakrycznej ilości insektów. Jakoby za mało było przyjemności, okazało się że niezlany teren to jedno wielkie błoto. Brodząc w błocie, starliśmy się dotrzeć do naszej oazy. Droga najeżona ślimakami i tropami zwierząt przewiodła nas do wyznaczonego miejsca. Było podłe i mokre. Nie zdążyliśmy  jeszcze ustalić, jaka śmierć czeka Michała za to że nas tutaj przywlókł a zaczął padać deszcz. Krótki i intensywny, i tak na zmianę ze słońcem. Potem burza, grad i takie inne kaprysy pogody.

Nawet po rozstawieniu głównego zadaszenia pogoda starała się nam uprzykrzyć życie i zaczęło nas podmywać ;) woda zwyczajnie nie nadążała wsiąkać w glebę. Toteż trzeba było poczynić pewne zabiegi hydrotechniczne. 

Chyba na szczęście nasze odwodnienie nie było konieczne, bo później już nie padało. No może z raz.

Sławek żywcował do nocy, niestety bezskutecznie. W ciągu dnia Michał złapał drugiego Jazia.
Wietnam dawał się we znaki, jak nie komary to meszki. I tak na zmianę. wysmarowani byliśmy Repelkiem 55%, OFF'em a także olejkiem waniliowym. Pomimo takiego zabezpieczenia komary żarły. Nocą podobnie. Sławek i Michał zaopatrzeni w moskitiery również cierpieli z powodu przedostających się jakimś cudem doń komarów. Ja schowałem głowę w śpiwór i doświadczałem tego samego. Sławek wstał po 4 i zaczął łowić, ja dołączyłem do niego przed 6. A Chloru spał.
Na spinningu Sławka zawiesił się mały boleń, po jakimś czasie zawitał także i do mnie.

Po śniadaniu kontynuowaliśmy łowienie. Przebudzony Michał jęknął żeby go obudzić jak będziemy szli do domu. Ale że jak to? Zbagatelizowaliśmy to i łowiliśmy dalej. Gdy drań wstał, wcale nie łowił. Plan zakładał że wracając obłowimy jeszcze parę miejsc. Koło 12 zwinęliśmy se z podłego cepelka. Po kilku rzutach w drodze powrotnej Michał złapał okonia. U nas pusto. Snuliśmy plany gdzie idziemy gdy Judasz nagle oznajmił że on nie ma już wody i by się przespał, że wraca do domu. Wyszydzony i zbesztany poszedł na pociąg. Połowiliśmy jeszcze trochę przy przepompowni, i nad Narwią gdzie Sławek wyjął okonka. Powrót przebieg bez zakłóceń.

Ps. Mówiłem im żeby jechać nad Wkrę ;)

Ostatnie tchnienie zimy

Pora pożegnać zimę...

Nietypowo, bo w tygodniu wybraliśmy się na bogno. Jak na mnie to dość wcześnie bo po 11 ruszyliśmy w las. Po co do lasu? A no dobrze zjeść, dziegdź uzyskać i przetestować nowy plecak. Śniegu nie za wiele, no i przede wszystkim sypki. Więc problemów z poruszaniem się nie było.
Do czasu...Na początku wspomnę o tym co zaskoczyło nas najpierw.
Hipopotamów spodziewał bym się w zoo, jednakże i na pustyni od czasu do czasu można takiego spotkać ;)

 Po przejściu pustyni skierowaliśmy się na bagna, lekka zima przygotowała nam niespodzianki w postaci cienkiej warstwy lodu, przyprószonej śniegiem pod którą stała woda. Pewien odcinek musieliśmy przemierzać susami, zostawiając po sobie świeże rozlewisko.

        Po dotarciu na miejsce Sławek zaczął przygotowywać swoje graty do wypalania, a ja zbierałem drewno na ognisko. Ogniska były dwa, jedno do wypalania, drugie do gotowania. Menu dość fastfoodowe ale przy takiej pięknej oprawie smakowało jeszcze zacniej.

Frytki, kurczak w panierce, kurczak w boczku. Palce lizać. Do tego winko z winogron własnej produkcji. Jako że wypalanie, a właściwie sucha destylacja kory brzozowej trochę trwa i wymaga sporej temperatury to nieco nam się zejszło.

Nie próżnując, cierpliwie czekaliśmy do wieczora aż sie to wszystko wypali.

 Plany na nadchodząca wiosnę? Przede wszystkim dużo wędkować. Mam nadzieje że następni wpis będzie okazją do pochwalenia się jakimś wiosennym klenikiem ;)

Moczary i okolice Łysej Góry

Bagno nam wysycha pomału na blogu, zatem trza je ożywić jakim wpisem.
Nie za bardzo jest co pisać w sumie, gdyż po bagnach w tym sezonie, to raczej mało łaziliśmy - abo komary żarły człeka ;D
Jest jednak jeden wypad zaległy, który wart jest opisania.
Wiosną to było. Się my się wybrali z Jackiem na pewne "taplary"
Znajdują się one niedaleko Ossowa i Leśniakowizny. Wyruszyliśmy zatem w południe dnia pewnego, i wędrowaliśmy na przełaj lasem, celem ku rzece Długiej.

Po drodze wpadliśmy na pewien bunkier, który zawsze był nam jakoś nie po drodze ;D
Bunkier z wierzchu prezentuje się całkiem sensownie, jednak w środku jest mocno zasyfiony. Pełno butelek i wszelakich śmieci.





Gdy dotarliśmy nad rzekę zasiedliśmy se luźno i oczekiwaliśmy przybycia pewnego "typa" z którym byliśmy umówieni na wspólną wędrówkę. Niestety wspólna wędrówka się nie udała z powodu nieporadzenia sobie z dość błahym problemem - przejście przez rzekę.
Typ nie przeszedł, więc się zawinął i se poszedł. Trudno, płakać nie będziemy ;D
Chociaż pewien niesmak jest - odrobiny kultury by się nauczył i normalnie porozmawiał.
Wspólnie z Jackiem przekroczyliśmy rzekę i po krótkiej przeprawie przez łąkę doszliśmy do bagiennego lasu - początku naszej podróży w nieznane ;D

Teren zacny.
Wkraczam dziarsko.

Jacek również.
Przy okazji sprawdza głębokość rowu ;D



Wędrowaliśmy w kierunku północno-wschodnim idąc, to raz lasem, to raz łąką w zależności od tego gdzie było bardziej sucho.

Lasem ;D


I łąką ;D

Nic nam takie kluczenie nie dało, bo i tak wpadaliśmy w głębszą wodę. Pogodziliśmy się z tym faktem (bardziej Jacek i jego taktyczne "najeczki") i weszliśmy na pewną małą zieloną łączkę gdzie do reszty zamoczyliśmy buty ;D
Tuż za łączką weszliśmy w las szukając miejscówki na obóz - wieczór się zbliżał.

Miejscówkę (suchą) znaleźliśmy dość szybko i po standardowych rozbiciu się - zasiedliśmy przy ogniu.



Na kołek, celem wysuszenia poleciały gustownie umoczone "najeczki" Jacka ;D
Może Nike kiedyś zafunduje Jackowi nowe buty za reklamę ;D



Noc była spokojna. Zasnęliśmy obok ogniska. Ja oczywiście słyszałem odgłosy łazictwa i szurania butami. Prosiłem Jacka by przegonił szwendającego się czarta , czy tam inne tatałajstwo, ale był głuchy na moje prośby.

Rankiem obudził mnie deszcz , więc udałem się pod swoją plandekę co by mi śpiwór nie zamókł. Po drodze minął żem Jacka, który se słodko spał. Jako, że mnie nie uratował w nocy - zemściłem się - niech moknie ;D Nie obudziłem go.

Miałem mało wody, więc pod róg plandeki podstawiłem menażkę, celem nałapania deszczówki.





Pod plandeką miłe kap.. kap.. usnął żem - deszcz tuli mnie ;D
Obudził mnie Jacek, który wstał i oczywiście zaczął mnie bezpodstawnie wyzywać, że go nie obudziłem, a on tu moknie. Typowe.
Na śniadanie - kawusia i zupki chińskie. Następnie zwijanie obozu i w drogę.
Las okazał się być soczyście zielony, jak to wiosną zwykle bywa. Jacek w swoim "germańskim" kamuflażu co i rusz stawał się niewidoczny. Wędrowaliśmy cały czas w dość podmokłym terenie, aż w końcu dotarliśmy w pobliże małego bajorka i stojącej obok ambony. Buty oczywiście znowuż mokre. Wiał dość silny wiatr, więc amboną "nieco" bujało. Faktem jest również, że stała praktycznie we wodzie.

Nie zraziliśmy się tymi drobnostkami i wleźliśmy na górę, celem se posiedzenia.



Bajorko obok ambony okazało się dość głębokie i wydawało się rybne - trza będzie to sprawdzić.
Idąc dalej minęliśmy jakiegoś kolesia na rowerze. Trochę był "dziwny" no i w dziwnym terenie go spotkaliśmy. Zrobiło się dość chłodno, a także mokre buty dawały o sobie znać. Lekkie obuwie Jacka nie wyschło szybko, jak to się czasem czyta takie stwierdzenia ;D Może na pustyni schną - nie wiem. Faktem jest, że w lesie nie chciały schnąć.

Po jakimś czasie wyszliśmy na "czarną drogę" prowadzącej do wioski Cięciwa.
Zatem byliśmy na miejscu - doszliśmy do początku naprawdę "dzikiego" bagna.

Wkroczyliśmy weń w nie z pewnymi obawami gdyż drzewa jak by ożyły i na nas spoglądały ;D







cdn.

Bagno

Bagno – obszar o utrzymującym się nadmiernym nawilgoceniu, porośnięty przez roślinność przystosowaną do specyficznych warunków związanych z dużym nawilgoceniem. Bagna bardzo często tworzą się w zagłębieniach terenu we wszystkich strefach klimatycznych świata. Największe przestrzenie zajmują jednak na obszarach pokrytych wieczną zmarzliną (Syberia, północna Kanada) i w strefie równikowej. Poza tym tworzą się w dolinach i deltach dużych rzek, na pojezierzach, na płaskich obszarach bezodpływowych, w nieckach krasowych, w odciętych zatokach morskich i nad brzegami mórz i oceanów. W bagnach w wyniku procesów utleniania związków organicznych tworzy się torf.

Nauka zajmująca się badaniem genezy i funkcjonowania bagien to paludologia.

Czasami bagno traktowane jest jako synonim torfowiska.

Typy bagien

Ze względu na sposób zasilania obszaru zabagnionego wodą słodką wyróżniamy:

• bagna ombrogeniczne (torfowisko ombrogeniczne) - zasilane prawie wyłącznie wodą opadową i występują w strefach młodoglacjalnych (sandrowych i morenowych), na obszarach krasowych i wydmowych oraz na obszarach zatorfionych dolin.
• bagna topogeniczne (torfowisko topogeniczne) - zasilane wodami podziemnymi, występują na obszarach bezodpływowych lub wysoczyznach morenowych odwadnianych słabo.
• bagna soligeniczne (torfowisko soligeniczne) - występują w miejscach wypływu podziemnych wód, zazwyczaj u podnóży stoków i krawędzi doliny.
• bagna fluwiogeniczne (mokradło fluwiogeniczne) - towarzyszą ciekom i są zasilane ich wodami wezbraniowymi, również spływem wód powierzchniowych ze stoków. Zasilane są wodami gruntowymi przy niskich stanach wody w rzece.

Ze względu na stopień uwodnienia, tereny podmokłe dzieli się na:

• trzęsawiska - tereny stale nasycone wodą z "kępową" roślinnością lub "kożuchem" - płem - zarastającym jezioro
• mokradła stałe - woda w nich znajduje się przez cały rok blisko powierzchni gruntu, nie głębiej niż 50 cm
• mokradła okresowe - poziom wody obniża się w suchych porach roku na głębokość większą niż 50 cm (np. zalewane łąki w dolinach rzecznych).